Czytając dzisiaj książkę Brené Brown “Dary niedoskonałości”, zatrzymałem się przy temacie perfekcjonizmu.
Kiedy czytałem ją po raz pierwszy, chyba nie odbierałem jej tak samo. Być może dlatego, że wtedy było we mnie jeszcze dużo perfekcjonizmu. Uświadomiłem sobie, jak długo żyłem z tym przekonaniem i jak długo próbowałem doprowadzać każdy projekt, tekst, a właściwie wszystko w moim życiu do idealnego momentu.
Do momentu, który tak naprawdę nie był możliwy do uchwycenia.
Szczególnie zatrzymał mnie cytat Anny Quindlen, przytoczony w książce:
„Tym, co jest naprawdę trudne, a jednocześnie zachwyca, jest rezygnacja z bycia doskonałym i praca nad tym, by stać się sobą”.
Brené Brown “Dary niedoskonałości”
Niby proste zdanie, a jednak mocne. Często łatwiej próbować dopasować się do tego, jak naszym zdaniem powinniśmy wyglądać i działać, niż pokazać się takimi, jacy jesteśmy.

Brené Brown pisze:
„Perfekcjonizm nie jest tym samym co próby osiągnięcia jak najlepszych rezultatów”.
Brené Brown “Dary niedoskonałości”
Autorka opisuje perfekcjonizm jako przekonanie, że jeśli będziemy żyć i zachowywać się idealnie, uda nam się uniknąć wstydu, poczucia winy i oceny innych. Z czasem taka próba ochrony może jednak stać się ciężarem. Bo nawet kiedy coś stworzymy, prawie zawsze znajdzie się jeszcze coś do poprawienia.
Przez długi czas myślałem, że kiedy dopracuję coś idealnie, w końcu poczuję spełnienie. Ale zawsze można poprawić kolejny szczegół. I tak łatwo utknąć w ciągłym poprawianiu.
Brené Brown zwraca też uwagę, że perfekcjonizm kieruje naszą uwagę na to, co pomyślą inni:
„Perfekcjonizm zaś skupia się na innych i tym, co sobie pomyślą”.
Brené Brown “Dary niedoskonałości”
Autorka pisze również o paraliżu, który może sprawić, że rezygnujemy z szans i marzeń, bo boimy się pokazać światu coś niedoskonałego.
Ile razy sam czułem taki paraliż. To naprawdę nie jest miłe uczucie.
Myślę, że właśnie przez perfekcjonizm wiele zdolnych osób nie publikuje swoich treści. Mają doświadczenie, wiedzę i coś ważnego do przekazania, ale wciąż poprawiają, dopracowują i czekają na moment, w którym wszystko będzie idealne.
Najczęściej współpracuje i rozmawiam z barmanami, którzy chcą rozwijać swoje agencje barmańskie, ale ten temat dotyczy też innych branż. Jeśli zmagasz się z perfekcjonizmem, pamiętaj, że nie jesteś sam.
Z perspektywy czasu widzę, jak wyglądała u mnie walka z tym cholernym perfekcjonizmem. Moje tworzenie przypominało huśtawkę. Bywały momenty, kiedy publikowałem szczerze i autentycznie. Innym razem dopieszczałem treści, próbując nadać im idealną formę, bo bałem się, że mogą być niewystarczająco dobre.
Czułem się niewystarczająco dobry!
I to jest dla mnie ciekawe: te odczucia nosiłem w sobie, a na zewnątrz ludzie odbierali moje treści jako bardzo wartościowe. Mimo to wciąż coś poprawiałem. Bałem się pokazać światu coś, co nie było dopracowane w stu procentach.
Czy pozbyłem się perfekcjonizmu w stu procentach? Pewnie nie. Co jakiś czas może jeszcze wracać. Czuję jednak, że od pewnego czasu obawy są mniejsze.
Coraz częściej potrafię powiedzieć sobie, że jestem wystarczająco dobry — także ze swoimi niedoskonałościami.
Po prostu jestem człowiekiem. 🙂
Wierzę, że dzieląc się swoim doświadczeniem zainspirujesz się i zaczniesz tworzyć coś swojego, autentycznego nawet jeśli nie jest w 100% idealne!
3mam za Ciebie kciuki!
Dzięki za przeczytanie
Fragmenty pochodzą z książki Brené Brown Dary niedoskonałości. Cytat otwierający jest w książce przypisany Annie Quindlen.



